چه می دانم فعلا که احساس دارد خونم را می مکد و فکر زلال آن چشمها یک لحظه از سرم بیرون نمی رود . این روزها با خودم فکر می کنم می بینم زندگی ام در یک بی ارادگی خاص دست و پا می زند ....

4- نه اینکه من  کرخت و سست باشم نه ...نه ... منظورم دستهای تیره و نامرئی سایه ای است که دارد گلویم را می فشارد و چشمهایم را پر از ابر می کند . سایه ای که فقط هم دهن جبر می شود و حرفهای هیچ بشری را گوش نمی دهد. دستهایی که تجزیه می کنند و ...

5- دایره زندگی ام را که می چرخانم می بینم از این دستها خیلی خیلی سیلی خورده ام، سیلی هایی که اگر به کوه می خورد، هزار دره را در خودش فرو می ریخت و می پاشید . اما همیشه سعی کرده ام در این سیلی ها که از هزار طرف می وزد جاخالی بدهم تا کبودی های صورتم بیشتر از این نشود . اینها را دارم می نویسم تا خیلی راحت حرفم را روی پوست این سطر ها ی لال جاری کنم . حرفهایی که مخاطبش را گم کرده است و شاید روزی در جایی دور انرا پیدا کند و انقدر او را ببوسد که باز سیب اتفاق بیافتد و شاخه های درخت فکر از برگ های دوستت دارم پر شود .